Эрт урьд цагт нэг хааны, хүү харцын хүү хоёр дотно үерхэж бие биедээ дасчээ. Хааны хүүг Гомбо, харцын Хүүг Гонгор гэдэг байв. Харцын хүү Гонгорын эцэг эх цувраад үхэж Гонгор ганцаар үлджээ. Тэгээд нэг өдөр Гомбодоо хэлсэн нь, За Гомбо минь! Найз нь одоо санаж сарвайх хүнгүй гон бие гозон толгой боллоо. Тэгэхээр надад энд суух хэрэг алга. Харь газар явж юм үзэж, эрдэм ном суръя гэхэд хааны хүү Гомбо, Тэгвэл би чамтай хамт явна, чамаас яасан ч салахгүй гэжээ. Гонгор, Тэгж яаж болох вэ? Чамд хаан эцэг, хатан эх, эд хөрөнгө, мал сүрэг юу хэрэгтэй цөм байна. Над шиг…
