НАМРЫГ САНАХУЙ

Саяхан би хандсан зүг рүүгээ зугтмаар байсан… Чац болгож, хад-чулуунд гунигаа буулгаж хадгалав. Бэтгэртлээ намрыг үнэн санаж дээ, би! Гундсан үс минь өдрийн уртад нарны зүг рүү хийсэж, Намрыг санасан нүдний минь туяд эрвээхэйд далиа сарваймуй. Үнэн чанартаа, Бодол-оюун минь цох хорхой лүгээ машид тунгалаг гэрэлтэм үү. Намрын зүүдэнд ором санаашрал мэт цаг хугацааг гэгээн…