СЭРВЭГЭР ХАДНЫ ЗЭРЭГЛЭЭ

санагдах нь юу билээ. Тэр хоёрыг гаталшгүй далай, гэтэлшгүй тал, давшгүй өндөр уул зааглан байх шиг. Замбага, Даш хоёрын хооронд орой нь үгүй хадан хана босгочихоо юу даа. Сэтгэл санаа хоосорч гүйцээд гагцхүү хаа нэгтээ шимшрэн өвдөж байх шиг. Замбага минь дээ, Замбага цэцэг минь. Чамайгаа би яаж мартах билээ? Чамтайгаа би яаж учрах вэ?…